Walka o wpływy
17 maja 1220 r. na żądanie papieża odbyła się ponowna koronacja Henryka, przeprowadzona spośród obowiązującym ceremoniałem, spośród liczną asystą biskupów i baronów, dokonana w katedrze westminsterskiej przez arcybiskupa Langtona. Tymczasem zaostrzały się mnogi wśród frakcjami angielską i poitiewińską. spór dotyczył zarządców zamków królewskich, którzy w okresie pierwszej wojny spośród baronami daleko rozszerzyli zakres swojej władzy, stając się zagrożeniem dla prerogatyw królewskich. wskazówka postanowiła wobec tego przekazaniu zamków wobec władzę króla. Po koronacji, ich zarządcy złożyli przysięgę, że wydadzą zamki królewskim wysłannikom. Przejmowanie zamków przebiegało bez przeszkód, pomijając postawy Williama d'Aumale, jaki na początku odmówił wydania zamku Rockingham, zaś w 1222 r. zbuntował się przeciwko królowi. sprzeciw ów został lecz prędko stłumiony.
Tymczasem arcybiskup Langton udał się do papieża, dokąd po wielu namowach uzyskał przyrzeczenie, że za jego życia nie będą wysyłani do Anglii legaci papiescy. Było owo wymierzone w obecnego legata, Pandulfa, jaki popierał Poitiewińczyków (Langton popierał frakcję angielską). Pandulf został odwołany w lipcu 1221 r., zaś niezadługo od chwili tego czasu arcypasterz des Roches opuścił Anglię i udał się na pielgrzymkę. Pierwszą fazę walki o wpływy wygrała skrzydło angielska.
nagrobek Henryka IIIHenryk w tym czasie przebywał w Yorku, dokąd odbywało się gody jego siostry Joanny spośród królem Aleksandrem II Szkockim. Tymczasem w 1222 r. doszło do rozruchów w Londynie. Zwołana w styczniu 1223 r. wskazówka Królewska domagała się przestrzegania Wielkiej Karty. Nie mając możliwości wyboru Henryk przystał na te żądania. Tymczasem za sprawą staraniom angielskich posłów, biskup Rzymu Honoriusz ogłosił Henryka pełnoletnim.
W 1223 r., w trakcie wyprawy Henryka do Walii, doszło do kolejnych niepokojów, gdy Ranulph de Blundeville, 4. hrabia Chester i William d'Aumale próbowali zarezerwować Tower of London. Wezwani do króla tłumaczyli się, że nie chcieli zgodzić się aby wszystkie zamki w Królestwie znalazły się w rękach ludzi hrabiego Kentu (głowy frakcji angielskiej). trup także żądanie pozbawienia hrabiego urzędu Wielkiego Sędziego. Tym wraz kryzys został zażegnany przez arcybiskupa Langtona. W 1224 r. zbuntował się Fulko de Breauté, niemniej jednak oblężony przez króla w zamku Bedford kapitulował 14 sierpnia. Jego upadek oznaczał kraniec potęgi grupy francuskich możnowładców, którzy swą rangę zawdzięczali Janowi bez Ziemi.
Kolejne lata upływały bez poważniejszych zawirowań pomijając buntu brata króla, hrabiego Kornwalii, jaki lecz został prędko wyciszony, przez nadanie większych przywilejów buntownikom. W 1229 r. doszło do sporów spośród Kościołem na problem opodatkowania duchowieństwa. Po fiasku wyprawy do Francji w 1230 r., Henryk rok kalendarzowy od chwili tego czasu zażądał podwyższenia podatków, niemniej jednak sprzeciwił się temu arcybiskup Canterbury Robert le darowizna (Langton zmarł w 1228 r.) i inni biskupi. w następstwie sporu le darowizna musiał stworzyć pozór się do Rzymu. wobec koniec 1231 r. do Anglii wrócił Pierre des Roches i stopniowo odzyskał pierwsze danie pozycja obok boku króla. coraz większe konotacja poza uzyskiwali przyrodni bracia Henryka spośród rodu Lusignanów (synowie królowej Izabeli i jej drugiego męża, Hugona X de Lusignan, hrabiego La Marche). skrzydło poitiewińska raz w dalszym ciągu stawała do walki o władzę.
Do starcia doszło w trakcie zebrania Rady w Winchesterze w 1232 r., gdy baronowie odmówili podatków na wojnę walijską. za radą des Rochesa Henryk dokonał roszad wśród ministrów. Hrabia Kentu (który wprzódy wcześniej podpadł Henrykowi za krytykowanie papieskich legatów, bowiem Henryk stale był oddanym papiestwu, które od chwili początku go popierało) został odarty stanowiska Wielkiego Sędziego, które przypadło Stephenowi de Segrave. Kent został od chwili tego czasu uwięziony, zaś Henryk rozpoczął właściwe panowanie osobiste. Opierał się w nich na frakcji poitiewińskiej.