Szymon z Montfort
W drugiej połowie lat 40. XIII w. kryzys w Anglii pogłębiał się. Poitiewińczycy opanowali nie jest dozwolone stanowisk na zewnątrz królewskim. król prowadził rozrzutny tryb życia mimo zarazy i klęski głodu, które nawiedzały kraj. żeby napełnić coraz w wyższym stopniu próżny skarbiec Henryk nakładał na społeczność ludzka ogromne podatki. Baronowie buntowali się, żądając przywrócenia Wielkiej Karty. Henryk był kapryśny - co i rusz aż do przychylał się aż do żądań baronów, owo wracał aż do swoich poprzednich praktyk. W takich warunkach na pierwsze szeregi opozycji wysunął się Szymon spośród Monfort, szwagier króla, od czasu kilku lat spośród przed pokłócony. konflikt między obydwoma pogłębił się, na przestrzeni gdy Montfort był namiestnikiem Gujenny, Henryk oskarżył go o przesadny ucisk, spośród czego Montfort został uniewinniony.
W 1254 r. Henryk odbył kampanię wojenną w Gujennie, która jak wszystkie jego poprzednie francuskie kampanie zakończyła się klęską. W toteż roku doszło aż do kolejnego konfliktu spośród Montfortem, kto stanął na prowadzeniu opozycji przeciwko kolejnym podatkom. Sytuację udało się na pewny siebie godzina ukoić i Montfort wrócił aż do łask króla. W jego imieniu brał współpraca w rokowaniach spośród papieżem Aleksandrem IV na problem zwolnienia Henryka spośród danej Innocentemu IV przysięgi pomocy finansowej przeciwko Hohenstaufom zamiast za koronę sycylijską na młodszego syna króla, Edmunda.
Nadmierne zobowiązania finansowe króla, wysokie koszty jego nieudanych kampanii wojennych, sumy, którymi król obdarowywał faworytów i rozrzutny tryb życia dworu doprowadziły w 1258 r. aż do otwartego konfliktu na zwołanym wiosną 1258 r. wściekłym parlamencie. Baronowie, wśród których zwierzchnictwo wiedli de Montford, Richard de Clare, 6. hrabia Hertford, Piotr Sabaudzki, hrabia Richmond, Hugh Bigod, Richard Bigod, 4. hrabia Norfolk, John Fitz-Geoffrey i Peter de Montfort, zasypali króla pretensjami i petycjami. Po gorących debatach ustalono kompromis - zamiast za nowe podatki król proch przyjąć na zmiany w rządzeniu krajem.
10 czerwca król podpisał oraz baronowie zatwierdzili tzw. prowizje oksfordzkie, zwane od czasu czasu do czasu pierwszą angielską konstytucją. u boku króla miała zawsze rezydować 15-osobowa Tajna wskazówka (Privy Council), która na przestrzeni nieobecności króla miała sprawować najwyższą władzę w państwie. Jej pakamera był ustalany przez baronów. Wszyscy urzędnicy mieli składać przysięgę na szczerość nie spośród trudem królowi, jednakże i Tajnej Radzie. 12-osobowa komisja podległa Radzie miała sprawdzać funkcjonowanie administracji. Szeryfowie przestali być mianowani przez króla mieli zostać zastąpieni przez rycerzy mających posiadłości w podległych im hrabstwach. 3 plagi aż do roku król proch również zwoływać zgromadzenie złożone spośród Rady Królewskiej, baronów oraz przedstawicieli rycerstwa i miast, zwanego parlamentum.