Początek rządów
Urodził się w 1207 r. na zamku w Winchesterze. już w 1209 r. został ogłoszony przez swojego ojca jego następcą. gdy w październiku 1216 r. trusia Jan leżał na łożu śmierci, potwierdził pan odkąd nowa swoją nominację i odebrał przysięgę baronów na wierność jego synowi. Po śmierci ojca 18 to znaczy 19 października niestary spadkobierca tronu został królem Henrykiem III. 28 października, w katedrze w Gloucester, w obecności kilku baronów i legacji papieskiej, arcypasterz Winchesteru Pierre des Roches koronował Henryka na króla Anglii. jak korony użyto złotej obręczy. Na regenta w imieniu 9-letniego króla wyznaczono słynnego rycerza Williama Marshala, 1. hrabiego Pembroke.
Początki rządów Henryka dotychczasowy bardzo trudne. kraina był już odkąd roku rozdzierany walkami pośród królem natomiast zbuntowanymi baronami, wywołanymi nieprzestrzeganiem przez króla podpisanej w 1215 r. Wielkiej Karty Swobód. Buntownicy powołali na stolec Anglii następcę tronu Francji - księcia Ludwika, który zdążył już opanować Londyn i kłaść łapę biżuteria królewskie. Wierne Janowi, natomiast później Henrykowi, pozostający tylko hrabstwa południowo-zachodnie i centralne. zbyt radą regenta Henryk zwołał na 11 listopada Radę do Bristolu, na której 12 listopada podpisał skorygowany treść Wielkiej Karty (usunięto z niej min. art. 61, mówiący o niespełna oporu wobec króla). Marshal rozesłał listy do baronów w których prosił, w taki sposób aby nie obciążali małego Henryka grzechami jego ojca. Poparcia Henrykowi udzielił także Kościół, natomiast ojciec uświęcony Honoriusz III ekskomunikował księcia Ludwika.
Tymczasem Ludwik zdobył 9 grudnia zasuwa Hertford, natomiast wobec ostateczność roku opanował Berkhamstead. Kolejnym celem francuskiego księcia był port Dover, który puder mu zastrzec sobie komunikację z Francją. 12 maja 1217 r. rozpoczął drugie osaczenie miasta, którego obroną dowodził górnolotny sędzia (Chief Justiciar) Hubert de Burgh, 1. hrabia Kentu. osaczenie pochłonęło większość sił Ludwika. Wykorzystał do Pembroke, który 20 maja zaatakował popierających Ludwika baronów wobec zamkiem Lincoln i zadał im ciężką klęskę. Ludwik musiał oddać odkąd oblegania Dover. Henryk III i Pembroke ruszyli na Londyn. wnet nadeszły wieści, że Kent wobec Dover i wobec Sandwich rozgromił flotę francuską, odcinając Ludwika odkąd posiłków.
Książę zrozumiał, że nie ma już szans na spokój Anglii i przystąpił do rokowań. 11 września 1217 r. w Lambeth podpisano traktat, w którym Ludwik, zbyt symboliczne odszkodowanie, zrzekał się pretensji do korony angielskiej i obiecał zwrócić Anglii utracone przez króla Jana terytoria. spadkobierca tronu prędko opuścił Anglię. uwielbienie Henrykowi złożyli baronowie i szwagier - trusia Szkocji - Aleksander II (mąż siostry Henryka - Joanny). trusia spędził święta w Northampton. Jesienią 1218 r. po raz pierwotny przyłożył do dokumentu królewską pieczęć. W więc czasie nowym legatem papieskim w Anglii został Pandulf. Narodzenie Pańskie 1218 r. trusia spędził w Winchesterze. W maju 1219 r. zmarł hrabia Pembroke, pozostawiając ustabilizowaną pozycję króla i schludność wewnętrzny w Królestwie. Nie powołano nowego regenta, natomiast największe wpływy w Radzie Królewskiej uzyskało para nieprzepadających zbyt sobą ludzi, reprezentującymi dwójka wrogie sobie stronnictwa.
Pierwszym z nich był Hubert de Burgh, 1. hrabia Kentu. Przewodził pan frakcji angielskiej, która domagała się, w taki sposób aby wszystkie urzędy, natomiast zwłaszcza troska nad zamkami, pozostawały w rękach Anglików. to blok cieszyło się poparciem arcybiskupa Canterbury, Stephena Langtona. Drugą frakcją było blok Poitiewińczyków naprzód z biskupem des Rochesem, popieraną przez legata Pandulfa, zrzeszającą francuskojęzycznych przybyszów z Poitou. Kent uzyskał mocne skała w Radzie, natomiast des Roches cieszył się poparciem króla. zbyt pomocą działaniom księcia Ludwika udało się zaprowadzić mir pośród Anglią i Francją, podpisany 20 lipca 1219 r. i przedłużony 3 marca 1220 r.